به نام خدا

برگ هایی از صحیفه سجادیه

خوب همانطور که می دانید در دوران امام سجاد علیه السلام تمام کنترل و نفوذ در دست امویان ملعون و قاتلین امام حسین (علیه السلام) بود و ائمه اطهار از راه های گوناگون با غاصبان حق ولایت مبارزه می کردند. یکی از این راه ها نیایش های زیبای امام سجاد (علیه السلام) با پروردگارش بود که این نیایش ها دست کمی از مزامیر داوود نبی ندارد. فراموش نکردید که سال گذشته من در همچنین روزهایی مزامیر داوود نبی (علیه السلام) را گذاشتم. اما الان می خواهم برایتان یک مقدار از نیایش های امام بزرگوارمان سجاد (علیه السلام) بگذارم. این نیایش ها اشک را به چشمان آدم می آورد. می گویند امام سجاد تا ۴۰ ۵۰ سال هر جا جلویش قربانی می کردند اشک تمام صورتش را پر می کرد. امام سجاد (علیه السلام) هم یک عاشق بود عاشق پروردگارش و او هم همچون داوود نبی (علیه السلام) برای پروردگارش نیایش می کرد. خدایا نمی دونم چی بنویسم من خاک پای این بزرگان هم نیستم که بخواهم در موردشون نظر بدم اما ما باید این تواضع و گذشت رو از این امام ها درس بکیریم ای کاش که همه ما فقط و فقط هدفمون رضای خدا باشه فقط همین فقط همین …

بخشی از دعای هشتم صحیفه سجادیه

پروردگارا، به درگاه تو پناه می آورم و تو نیز پناهم بخش تا موجودی آزمند و خویشتن دوست نباشم. مگذار که صولت خشم، حصار بردباری مرا در هم بشکند و حمله ی حسد، مناعت فطرت مرا به خفت و مذلت فرو کشاند.
پروردگارا، از خصلت طمع که دنائت آورد و آبرو ببرد، از بد خویی که دل دوستان بشکند و به دشمنان نشاط و نیرو بخشد، از لجاج شهوت که همت های بلند را پست سازد و پرده ی عفاف و عصمت چاک زند، به درگاه تو پناه می آورم.
پروردگارا، از حمیت های جاهلانه و عصبیت های ناهنجار که حرمت انسانیت پاس ندارد و به حریم اجتماعی پای تعدی و تجاوز بگذارد، به ذات اقدس تو پناه می برم.
پروردگارا، روا مدار که سر به دنبال هوس بگذارم و در ظلمات جهل و ضلال، از چراغ هدایت به دور افتم و بیغوله را از شاهراه باز نشناسم.
روا مدار که به خواب غفلت فرو افتم و کیفر غفلت خویش بینم. روا مدار که به خاطر هوس خویش، پای بطلان بر عنوان حق گذارم و باطل را بر حق برگزینم.
پروردگارا مگذار دامان وجودم به پلیدی های گناه بیالاید و مگذار که معصیت ها را هر چه که کوچک باشد کوچک بشمارم و نسبت به ملاهی و مناهی بی پروا باشم.
وهم چنان روا مدار که طاعت اندک خویش را بسیار ببینم و به خویشتن ببالم و گردن استکبار و افتخار بر فرازم و به کیفر این خودبینی و خودپرستی از ادراک فضایل و مکارم فرو مانم.
به تو پناه می برم و از تو می خواهم که مرا پناه دهی و آتش نخوت و غرور به خرمن اعمال در نیندازی.
پروردگارا، بر بیچارگی ما ترحم فرمای و مگذار که نسبت به زیر دستان خشم و خشونت روا داریم و بر آنان سخت و دشوار بگیریم.
آن چنان کن که خاطر زیر دستان ما از دستان ما نرنجد و زیر دستان ما که در حق ما محبت و روا داشته اند از پاداش سپاس ما خشنود شوند.
آن چنان کن که قدر نعمت بدانیم و شکر نعمت به جای آوریم.
پروردگارا، به درگاه تو پناه می برم از این که ظالمی را در مظالم کردارش بستانیم یا بدو در کردار ناهنجارش پشتیبانی و کمک دهم.
به تو پناه می برم از این که مظلومی را در چنگال ستم کاران وا بگذارم و تا آن جا که قدرت و قوت دارم، از حمایتش مظایقت کنم.
به تو پناه می برم که به حق خویش اکتفا نکنم و از حد خویش پای به در برم و آن چه را شایسته ی من نیست، تمنا بدارم.
پروردگارا، به تو پناه می برم که از آن چه نمی دانم سخن بگویم و راه جویان راهم چون خویشتن در تیه گمراهی و ضلالت سرگردان سازم.
خدایا، به درگاه تو پناه می آوریم که هم چون فرو مایگان از کار و کردار خویش راضی باشیم و در برابر دیگران، گردن کشانه لب به خود ستایی بگشاییم.
الهی، روا مدار که پنهان ما از پیدای ما ناستوده تر باشد و در ورای صورت آراسته ی ما سیرتی زشت و ناهموار نهفته باشد
یا ارحم الراحمین

بدون یدگاه »

بدون دیدگاه

خوراک نظرات برای این پست | بازتاب

نوشتن دیدگاه